نمی‌دونم دنیام سخت تر شده ولی به نظر خوشحالتر و آرومتر از سال پیش همین موقع میام.شایدم بزرگ شدم،همین‌.توی این چند ماه اندازه چند سال اتفاق افتاد که آدمای اطرافم نصفش رو هم نمیدونن، و اینکه کسی ندونه آرومتر نگهم میداره، دوست دارم مشکلاتم و قضایای زندگیم رو تنها حل کنم چون از اول همین کار رو کردم و این خصلت رو توی خودم ساختم.نیازی به کسی نداشتن حس قدرت بهت میده و من عاشق حس قدرتم. وقتی برای کسی سفره دلتو باز میکنی ضعفتو نشون میده و ضعیف بودن من نیست و من هم ضعیف بودن نیستم.زندگی آرومتر شده و من مض

هیچوقت نفهمیدم چرا انقد زود همه رو میبخشم،هروقت از کسی ناراحت باشم حرف نمیزنم و هیچی نمیگم شاید همون لحظه بفهمه ناراحتم ولی با یه حرف قشنگ با یه کلمه میخندم و همه چیو فراموش میکنم.آدما بیجنبه خطاب قرارم میدن،درصورتی که در لحظه ناراحت میشم و بعدش به روشن نمیارم‌،اشتباهم بخششه انقدری راحت می‌بخشم و کینه به دل نمیگیرم که ذله ام از خودم...

کاش یاد بگیرم نبخشم